.widget.ContactForm { display: none; }

"ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ"



THEA HALO είπε:
Human relations could take a whole book to write. Here is one of my favorite poems by a South American poet name Antonio Pochia. He wrote: "I know what I've given you, but I don't know what you've received." For me, this says so much about our daily interactions with others.

Οι ανθρώπινες σχέσεις θα μπορούσε να πάρει ένα ολόκληρο βιβλίο για να γράψω. Εδώ είναι ένα από τα αγαπημένα μου ποιήματα από τη Νότια Αμερική όνομα ποιητή Αντόνιο Pochia. Έγραψε: «Ξέρω τι σας έχω δώσει, αλλά δεν ξέρω τι έχετε λάβει." Για μένα, αυτό λέει πολλά για τις καθημερινές συναλλαγές μας με τους άλλους.

Lettura di libri:
Η φιλαναγνωσία ας μη μένει μόνο στη στεγνή ανάγνωση των βιβλίων και στην αύξηση της βιβλιοθήκης μας!

Ευχαριστούμε για άλλη μια φορά την κυρία THEA HALO που μολονότι η απόσταση που μας χωρίζει είναι πολύ μεγάλη,βρίσκει τον τρόπο να μας προσεγγίζει!

3 σχόλια:

Νίκη Χαλκιά είπε...

Ευχαριστούμε θερμά την THEA HALO για το σχόλιο που έστειλε στη Λέσχη μας για ένα τόσο μέγαλο θέμα που αφορά τις ανθρώπινες σχέσεις και νομίζω ότι το ποίημα του Αntonio Pochia ανταποκρίνεται απόλυτα.Είναι μεγάλη τιμή για εμάς να έχουμε στη συντροφιά μας την παρουσία της μέσω internet αφού μας χωρίζουν πολλά χιλιόμετρα.Περιμένουμε με αγωνία το καινούργιο της βιβλίο το οποίο μας ενημέρωσε ότι είναι ιστορικού περιεχομένου.

Νίκη Χαλκιά είπε...

Ο δημιουργός παλεύει με ουσία σκληρή, αόρατη, ανώτερη του, κι ο πιο μεγάλος νικητής βγαίνει νικημένος. Για πάντα το πιο βαθύ μας μυστικό, το μόνο που άξιζε να ειπωθεί, μένει ανείπωτο. Δεν υποτάσεται ποτέ αυτό στο υλικό περίγραμμα της τέχνης. Πλαντούμε στην κάθε λέξη, βλέπουμε ένα δέντρο ανθισμένο, έναν ήρωα, μια γυναίκα, το άστρο της αυγής και φωνάζουμε: Αχ! και τίποτ' άλλο δεν μπορεί να χωρέσει τη χαρά μας. Όταν το Αχ! αυτό θελήσουμε, αναλύοντάς το να το μεταδώσουμε στους ανθρώπους, να το σώσουμε απο την ίδια μας τη φθορά, πως εξευτελίζεται σε λόγια αδιάντροπα, βαμμένα γεμάτα αέρα και φαντασία!...
ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ.

Νίκη Χαλκιά είπε...

Τη φωτιά της δημιουργίας δεν την συντηρούν οι φυλακισμένοι φύλακες της κληρονομιάς των νεκρών, ούτε οι λογικοί και πραχτικοί που περπατούν πάντα στα σίγουρα και αποφεύγουν να κάνουν ένα βήμα εκεί που το έδαφος κουνιέται κάτω από τα πόδια τους, ούτε οι ήρεμοι επιστήμονες οι φορτωμένοι σοφία μα χωρίς μακρινά οράματα και καμιά ανησυχία στην ψυχή, ούτε οι μικροί φιλόδοξοι, που έταξαν ως σκοπούς της ζωής τους τους επαίνους των πρεσβύτερων, την κοινωνική υπόληψη κι ένα τιμητικό αξίωμα. Είναι γεμάτοι τέτοιους ανθρώπους οι δρόμοι της Αθήνας κι ωστόσο η Ελλάδα δεν δημιουργεί, η Ελλάδα δεν πραγματοποιεί τίποτα το όμορφο. Η Ελλάδα – ας πω την τρομερή λέξη – δεν επιδιώκει τίποτα το μεγάλο. Τη φωτιά τη συντηρούν οι ανυπόταχτοι, οι ανικανοποίητοι, οι τυχοδιώκτες της ψυχής και τους πνεύματος, οι άνθρωποι που τους σέρνει το πλεόνασμα των δυνάμεών τους πιο μακριά από τους ορίζοντες και πιο υψηλά από το επίπεδο του πλήθους. Τη συντηρεί ο Άσωτος Υιός. Αν αυτός λείψει, ο τόπος σας όσο κι αν τον νοικοκυρέψετε δεν θα αξίζει πολλά.

Αλίμονο στην Ελλάδα, αν στηρίζει το μέλλον της μονάχα στις άμορφες μάζες των φρόνιμων παιδιών. Το ιδανικός τους είναι μια ήρεμη και γλυκιά μεσημβρινή Ελβετία, υπόδειγμα τάξης, άνεσης και μακαριότητας, χωρίς καμιά αγωνία, κανένα μεγάλο όνειρο, καμιά τρέλα, καμιά δημιουργική πνοή. Μα είναι δυνατόν να καταντήσει Ελβετία αυτή η χώρα του Οδυσσέα;
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΘΕΟΤΟΚΑΣ.