.widget.ContactForm { display: none; }

Λέσχη Ανάγνωσης "Lettura di libri"

"Ανάγνωση βιβλίων"

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΑΝΗΣΥΧΙΑΣ - Φερνάντο Πεσσόα

Το βιλίο της ανησυχίας

Συγγραφέας: Φερνάντο Πεσσόα
Εκδόσεις: Αλεξάνδρεια


Αποσπασματικό, κρυφό ημερολόγιο, κείμενο εναγώνιας ενδοσκόπησης, απόπειρα εξερεύνησης του φαινομένου της ύπαρξης, ανίχνευση των ορίων ανάμεσα στο είναι και το μη είναι, μα πάνω απ όλα μια ατέρμονη αυτο-εξιστόρηση, είναι το Βιβλίο της Ανησυχίας όπου, πίσω από τις εξομολογήσεις του διάφανου βοηθού λογιστή Μπερνάρντο Σουάρες, διακρίνουμε μια από τις δεσπόζουσες φυσιογνωμίες της παγκόσμιας λογοτεχνίας του 20ού αιώνα, τον Πορτογάλο ποιητή Φερνάντο Πεσσόα. Το έργο που άφησε ανέκδοτο σχεδόν στο σύνολό του, πεθαίνοντας το 1935, είναι τεράστιο και πολύμορφο: ένα μεγάλο τμήμα του υπογράφεται από τους "ετερώνυμους", δημιουργήματα της φαντασίας του ποιητή που διαθέτουν αυτόνομο λογοτεχνικό ύφος και έργο, όπως και αυτόνομη πλαστή βιογραφία.








Ο Φερνάντο Αντόνιο Νογκέιρα Πεσσόα γεννήθηκε στη Λισαβόνα στις 13 Ιουνίου 1888 και πέθανε στις 30 Νοεμβρίου 1935. Την παραμονή του θανάτου του, σημειώνει από την κλίνη του νοσοκομείου: "I Know not what tomorrow will bring". Αυτό που το μέλλον έφερε αναμφισβήτητα είναι η καταξίωση του ως ενός από τους σημαντικότερους ποιητές του εικοστού αιώνα. Ο Πεσσόα είναι ταυτόχρονα ποιητής και μύθος ποιητικός. Έζησε τη ζωή του στα όρια της ανυπαρξίας, δημοσίευσε ελάχιστο μέρος του τεράστιου έργου του, ενός έργου ανολοκλήρωτου και πολλαπλού, το οποίο κληροδότησε στις μέλλουσες γενιές κλεισμένο στο περίφημο μπαούλο, εξασφαλίζοντας έτσι την υστεροφημία του.
Ελάχιστα γεγονότα συνθέτουν τη βιογραφία του: θάνατος του πατέρα του, μετακίνηση μαζί με τη νέα του οικογένεια στο Ντέρμπαν της Αφρικής, αγγλική παιδεία, επιστροφή στη Λισαβόνα, βιοπορισμός ως αλληλογράφος σε εμπορικούς οίκους, ένας λευκός έρωτας, πολλή μοναξιά. Η πολυσχιδής ποιητική ζωή του βρίσκεται στους αντίποδες της βιογραφίας του. Ο Πεσσόα, ο οποίος υπογράφει το έργο του με το όνομα του αλλά και με τα 72 καταγεγραμμένα ετερώνυμά του, συνιστά μοναδικό παράδειγμα στην ιστορία της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Κύριοι συντελεστές σε πρωτοτυπία αλλά και παραγωγικότητα οι εξής τέσσερις ετερώνυμοί του: ο δάσκαλος όλων Αλμπέρτο Καέιρο, ποιητής του "Φύλακα των κοπαδιών", ο εκκεντρικός ναυπηγός μηχανικός Άλβαρο ντε Κάμπος, ποιητής της "Θαλασσινής ωδής" και του "Καταστήματος φιλικών", ο επικούρειος, στωικός κλασικιστής συνθέτης ωδών Ρικάρντο Ρέις και, τέλος, ο Μπερνάρντο Σοάρες, συγγραφέας του "Βιβλίου της ανησυχίας". Αριστοτεχνικός διευθυντής αυτής της ιδιόμορφης ορχήστρας ο ίδιος ο Φερνάντο Πεσσόα, ο ποιητής του "Μηνύματος", ο διηγηματογράφος του "Αναρχικού τραπεζίτη", ο ακάματος δοκιμιογράφος επί παντός του επιστητού, ο θεατρικός συγγραφέας ενός ανολοκλήρωτου "Φάουστ", ο οποίος ορίζει την τέχνη του λέγοντας: "Προσποίηση είναι του ποιητή η τέχνη".










Lettura di libri

ΠΡΙΝ ΕΡΘΕΙΣ ΕΣΥ


ΠΡΙΝ ΕΡΘΕΙΣ ΕΣΥ


Συγγραφέας: ΤΖΟΤΖΟ ΜΟΊ'Σ
Εκδόσεις: Ψυχογιός


Ρομαντικό Μυθιστόρημα


Η Λου Κλαρκ ξέρει ένα σωρό πράγματα. Ξέρει πόσα βήματα μπορεί να κάνει κάποιος για να διασχίσει την απόσταση που χωρίζει τη στάση του λεωφορείου από το πατρικό της. Ξέρει ότι απολαμβάνει τη δουλειά της και ότι πιθανότατα δεν είναι στ’ αλήθεια ερωτευμένη με το αγόρι της, τον Πάτρικ. Αυτό που δεν ξέρει είναι ότι πολύ σύντομα θα χάσει τη δουλειά της. Δεν ξέρει, επίσης, ότι όλα όσα ήξερε, τα οποία την έκαναν να νιώθει ισορροπημένη και λογική, πρόκειται να ανατραπούν και να αλλάξουν για πάντα.

Ο Γουίλ Τρέινορ ξέρει πολύ καλά ότι το ατύχημά του και η καταδίκη του σε ισόβια αναπηρία τού έχουν στερήσει κάθε ίχνος πάθους για ζωή. Ξέρει, ακόμα, ότι τα πάντα τού φαίνονται αδιάφορα, όπως επίσης με ποιον ακριβώς τρόπο θα βάλει ένα τέλος σε αυτή την ανυπόφορη φάρσα. Αυτό που δεν ξέρει είναι ότι η Λου θα εισβάλει στη ζωή του σαν έκρηξη από χρώμα και φως. Δεν ξέρει ότι, άθελά της, αυτή η παράξενη γυναίκα θα κάμψει τις αντιστάσεις του.

Τελικά, κανένας από τους δύο δεν μπορεί να φανταστεί πόσο βαθιά θα είναι η αλλαγή που θα προκαλέσουν ο ένας στον άλλο, πόσο ανεξίτηλα θα σφραγίσει την ύπαρξη του καθενός η συνάντηση, η γνωριμία, ο έρωτάς τους.







Η ΤΖΟΤΖΟ ΜΟΪΣ γεννήθηκε το 1969 και μεγάλωσε στο Λονδίνο. Αφού έκανε διάφορες δουλειές, όπως δακτυλογράφος στο σύστημα Μπράιγ, σπούδασε στο Royal Holloway and Bedford New College του Πανεπιστημίου του Λονδίνου. Το 1992, παρακολούθησε σεμινάριο δημοσιογραφίας στο City University με υποτροφία της εφημερίδας The Independent, για την οποία εργάστηκε δέκα χρόνια ως βοηθός συντάκτη και ως ανταποκρίτρια σε θέματα πολιτισμού. Από το 2002, όταν εκδόθηκε το πρώτο μυθιστόρημά της, ασχολείται αποκλειστικά με τη συγγραφή. Από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ κυκλοφορούν τα μυθιστορήματά της ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΠΟΥ ΑΦΗΣΕΣ ΠΙΣΩ, ΠΡΙΝ ΕΡΘΕΙΣ ΕΣΥ, ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΣΕΝΑ και ΠΟΛΥ ΜΑΚΡΙΑ, ΠΟΛΥ ΚΟΝΤΑ. Το παγκόσμιο μπεστ σέλερ ΠΡΙΝ ΕΡΘΕΙΣ ΕΣΥ έχει πουλήσει περισσότερα από 7 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως, κυκλοφορεί σε 39 χώρες και πρόσφατα μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο. Η Τζότζο Mόις ζει σε ένα αγρόκτημα στο Έσεξ με τον άντρα της και τα τρία παιδιά τους.












Lettura di libri

ΓΙΝΑΤΙ - ο σοφός της λίμνης -

ΓΙΝΑΤΙ
ο σοφός της λίμνης

Συγγραφέας: Γιάννης Καλπούζος
Εκδόσεις: Ψυχογιός





Ο Ζώτος και η Χαβαή, με την πολυκύμαντη ερωτική τους σχέση, ένας αινιγματικός βαρκάρης, μια γυναίκα-αράχνη που γυρεύει δωμάτιο για μια νύχτα κι έναν άντρα για μια ζωή, ο σατανικός κομπογιαννίτης γιατρός Μαργαζής και ο τυχοδιώκτης παπα-Λέρας, ο οποίος παινεύεται ότι εκδύει τις γυναίκες από τα αμαρτήματα κι από τα εσώρουχα, μπλέκονται στο γαϊτανάκι που υψώνει ως μιαρή ή ευλογημένη έκρηξη το γινάτι με αφορμή έναν φόνο, μια αυτοκτονία, τον φόβο της αντεκδίκησης, την καταφρόνια της κοινωνίας, τον πλούτο, τη φτώχια, τη ζήλια, τον πόθο, κάποια ανομολόγητα εγκλήματα, την εθνική ταυτότητα και τον διάβολο ή τον άγγελο που κρύβει καθένας μέσα του. Και κυλά η ζωή τους πότε σαν αγριεμένο ποτάμι και πότε σαν γλυκασμός της άνοιξης. 
Πρωταγωνιστές και δευτεραγωνιστές πορεύονται στα χρόνια της ιταλικής κατοχής των Ιωαννίνων του 1917∙ της πρώτης απόπειρας δημιουργίας Βλάχικου πριγκιπάτου στην Πίνδο∙ της εξόρυξης πετρελαίου στη Δραγοψά∙ της εκστρατείας στη Μικρά Ασία∙ της προσφυγιάς Μικρασιατών και Ποντίων, αλλά κι εκείνης των Τουρκογιαννιωτών∙ του διχασμού σε βενιζελικούς και αντιβενιζελικούς και της μάστιγας της ληστοκρατίας στην Ήπειρο. Συνάμα ακολουθούν τα βήματα Εβραίων, Βλάχων, Αλβανών και Σαρακατσάνων, και γενικότερα την ταραγμένη εποχή πριν από το 1922 και κατά την πρώτη δεκαετία του Μεσοπολέμου. 

Στην ίδια πατρίδα συνυπάρχουν ή συγκρούονται διαφορετικοί κόσμοι, ομάδες και άτομα∙ σμίγουν ή αποχωρίζονται τα όνειρα κι ανακατώνονται τα αίματα, οι θρησκείες και οι γλώσσες∙ κι όλα συμβαίνουν στα Γιάννενα, στην πόλη των θρύλων και της μυστηριακής γοητείας.






Ο Γιάννης Καλπούζος γεννήθηκε το 1960 στο χωριό Μελάτες της Άρτας, ενώ από το 1983 ζει στην Αθήνα. Μέχρι σήμερα έχουν εκδοθεί τα εξής έργα του: Η ποιητική συλλογή «Το νερό των ονείρων» και το μυθιστόρημα «Μεθυσμένος δρόμος» (Ελληνικά Γράμματα 2000). Η συλλογή διηγημάτων «Μόνο να τους άγγιζα» (Κέδρος 2002), η οποία επανεκδόθηκε το 2017 από της εκδόσεις Ψυχογιός, εμπλουτισμένη ποικιλοτρόπως κι επιμελημένη στο σύνολό της με τον νέο τίτλο: «Κάποιοι δεν ξεχνούν ποτέ». Το μυθιστόρημα «Παντομίμα Φαντασμάτων» (Άγκυρα 2005), το οποίο κυκλοφόρησε σε επιμελημένη στο σύνολό της επανέκδοση το 2015 από τις Εκδόσεις Ψυχογιός με τίτλο: «Σάος» και υπότιτλο: «Παντομίμα Φαντασμάτων». Οι ποιητικές συλλογές: «Το παραμιλητό των σκοτεινών Θεών» και «Έρωτας νυν και αεί», με την οποία ήταν υποψήφιος στη μικρή λίστα για το Κρατικό Βραβείο Ποίησης (Εκδόσεις Ίκαρος 2006 και 2007). Το μυθιστόρημα «Ιμαρέτ», το οποίο τιμήθηκε με το Βραβείο Αναγνωστών του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου, (Μεταίχμιο 2008 – Ψυχογιός 2015). Το «Ιμαρέτ» μεταφράστηκε και κυκλοφορεί στα πολωνικά και τα τουρκικά. Από τις εκδόσεις Ψυχογιός κυκλοφορεί σε δύο τόμους και η διασκευή του «Ιμαρέτ» σε νεανικό μυθιστόρημα (για παιδιά άνω των 10 ετών), με εικονογράφηση του σκηνογράφου Αντώνη Χαλκιά. Τίτλοι: «Ιμαρέτ: Οι δυο φίλοι και ο παππούς Ισμαήλ» και «Ιμαρέτ: Φάρσες, πόλεμος και όνειρα». Με το διήγημα «Ο Λευτέρης» συμμετείχε στο συλλογικό έργο «Τέλος καλά, όλα καλά» (Καστανιώτης 2012). Το μυθιστόρημα «Άγιοι και δαίμονες» (Μεταίχμιο 2011 – Ψυχογιός 2015). Το μυθιστόρημα «Ουρανόπετρα» (Μεταίχμιο 2013). Το μυθιστόρημα «Ό,τι αγαπώ είναι δικό σου» (Ψυχογιός 2014). Το μυθιστόρημα «Σέρρα. Η ψυχή του Πόντου» (Ψυχογιός 2016).
Ο Γιάννης Καλπούζος έχει γράψει και τους στίχους στο παιδικό θεατρικό έργο «Τρυφεράκανθος» της Ελένης Πριοβόλου, καθώς και τους στίχους 80 τραγουδιών μεταξύ των οποίων τα: «Ό,τι αγαπώ είναι δικό σου» που ερμήνευσε η Γλυκερία, «Δέκα μάγισσες» με τον Γιάννη Σαββιδάκη, «Να ’σουν θάλασσα» με τη Νατάσα Θεοδωρίδου, «Τι μου ’χει φταίξει τι μου ’χει λείψει» με την Ελένη Πέτα, «Γιατί πολύ σ’ αγάπησα» με τον Ορφέα Περίδη, το οποίο ερμήνευσε και ο Σωκράτης Μάλαμας και ο Μανώλης Λιδάκης, και άλλα πολλά γνωστά τραγούδια.









Lettura di libri

ΠΑΣΧΑ (Αναζητώντας το χαμένο νόημα)





Πάσχα: Ἀναζητώντας τὸ χαμένο νόημα

Ἔφτασε ξανὰ τὸ Πάσχα, ἑορτῶν ἑορτὴ καὶ πανήγυρις πανηγύρεων, ὅπως μας λέει ἕνα ἀπὸ τὰ τροπάρια τῆς ἑορτῆς. Μέσα στὸν κατακλυσμὸ ὅμως μηνυμάτων, διαφημίσεων, προτιμήσεων, καταναλωτικῶν εἰδῶν, προκύπτει τὸ πρόβλημα τοῦ πραγματικοῦ νοήματος τῶν ἡμερῶν. Χάνουμε τὶς περισσότερες φορὲς τὸ ἀληθινὸ νόημα τῆς ἑορτῆς, τὸ ἀντικαθιστοῦμε μὲ ὑποκατάστατα, ποὺ εἶναι ὅλος αὐτὸς ὁ καταναλωτικὸς θρίαμβος, συνειδητὰ ἢ ἀσυνείδητα προσπερνοῦμε τὴν οὐσία καὶ μένουμε στὸ κέλυφος.

Τί δὲν εἶναι Πάσχα; Πάσχα δὲν εἶναι τὸ ἀρνί, δὲν εἶναι τὸ κόκκινο αὐγό, δὲν εἶναι τὸ τσουρέκι, δὲν εἶναι ἡ λαμπάδα, δὲν εἶναι τὰ καινούργια ροῦχα, δὲν εἶναι ἡ παρουσία μας στὴν Ἐκκλησία δέκα λεπτὰ πρὶν τὸ «Χριστὸς Ἀνέστη» καὶ ἕνα λεπτὸ μετά. Πάσχα δὲν εἶναι ἡ λατρεία τοῦ φαγητοῦ, τὸ πανηγύρι, ὁ χορὸς καὶ τὸ ποτό. Πάσχα δὲν εἶναι οἱ σοῦβλες στὸ δρόμο, δὲν εἶναι ἡ ἀνταλλαγὴ εὐχῶν, δὲν εἶναι ἡ ἐπιστροφὴ στὸ χωριό. Ἤ, τουλάχιστον, δὲν εἶναι μόνο αὐτά.

Πάσχα εἶναι πάνω ἀπ᾿ ὅλα ἡ γεύση τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ, ἡ φωνὴ τοῦ Οὐρανοῦ ποὺ ἔρχεται μέσα μας, ὅταν μεταλαμβάνουμε στὴν Θεία Λειτουργία. Τότε ἡ ψυχή μας, ἔστω καὶ γιὰ λίγο, μεταμορφώνεται, ἠρεμεῖ, νιώθει κάτι ἀπὸ τὴν συγγνώμη καὶ τὴν ἀγάπη ποὺ ἀνατέλλει μέσα ἀπὸ τὸν Τάφο. Τότε, νιώθουμε πὼς μ᾿ ὅλο τὸν κόσμο εἴμαστε ἀδέλφια, γιατὶ μετέχουμε τοῦ κοινοῦ ποτηρίου τῆς Ζωῆς.

Πάσχα εἶναι ἡ ἀλλαγὴ τῆς ζωῆς μας, ἡ ἀνάστασή μας ἀπὸ τὰ πάθη καὶ τὶς κακίες ποὺ μᾶς δέρνουν. Δὲν ἀξίζει νὰ λέμε ὅτι ἦρθε τὸ Πάσχα κι ἐμεῖς δὲν εἴμαστε συμφιλιωμένοι μὲ τὸ Θεό, τὸ συνάνθρωπο, τὸ γείτονα, τὸν ἑαυτό μας, ὅτι δὲν νιώθουμε πιὸ ἐλεύθεροι ἀπὸ τὰ δεσμὰ τῆς κακίας καὶ τοῦ θανάτου. Πάσχα ἄλλωστε εἶναι ἡ συντριβὴ τοῦ ἔσχατου ἐχθροῦ της ἀνθρώπινης φύσης, ποὺ εἶναι ὁ θάνατος: Θανάτω θάνατον πατήσας...

Πάσχα εἶναι ἡ ἀφορμὴ γιὰ ἑνότητα, ἑνότητα μεταξὺ τῶν λαῶν καὶ τῶν κοινωνιῶν. Δὲν γίνεται νὰ λέμε ὅτι γιορτάζουμε τὴν Ἀνάσταση καὶ ὁ πόλεμος καὶ ἡ διχόνοια κυριαρχεῖ στὶς ψυχές μας. Δὲν γίνεται νὰ λέμε ὅτι πιστεύουμε στὰ μηνύματα τοῦ Χριστοῦ καὶ νὰ ἐπικαλούμαστε αὐτὴ τὴν ἰδιότητά μας καὶ νὰ συντρίβουμε λαούς, ὑπολήψεις, συνειδήσεις, συνανθρώπους, πλησίον, ἀδελφούς μας. Δὲν γίνεται νὰ κάνουμε Πάσχα μὲ κακία γιὰ τοὺς ἄλλους, ὅποιοι κι ἂν εἶναι αὐτοί, ὅ,τι κι ἂν μᾶς ἔχουν κάνει!

Πάσχα δὲν μπορεῖ ὅμως νὰ νοηθεῖ καὶ μακριὰ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία. Ὅλα ὅσα περιλαμβάνει τὸ φολκλορικὸ καὶ παραδοσιακὸ μέρος τῆς ἑορτῆς, ἀποκρυσταλλώνονται μὲ τὴ βίωση τῆς Πασχαλινῆς χαρᾶς μέσα στὴν Ἐκκλησία. Ἂν δὲν ἀκουστοῦν οἱ καμπάνες τ᾿ Οὐρανοῦ μέσα στὶς ψυχές μας, ἂν δὲν νιώσουμε ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι παντοῦ, ἀλλὰ κυρίως στὸ χῶρο τοῦ Ναοῦ, μικροῦ ἢ μεγάλου δὲν ἔχει σημασία, τότε εἶναι σὰ νὰ γιορτάζουμε ὅπως οἱ Ἰουδαῖοι, ποὺ σταύρωναν ἕναν Ἀθῷο καὶ δὲν ἔμπαιναν μέσα στὴν αὐλὴ τοῦ Πιλάτου γιὰ νὰ μὴ μολυνθοῦν!

Τὴν ὥρα τοῦ Πάσχα ἡ φύση βάζει τὴν πιὸ καλὴ καὶ πιὸ γλυκιά της ὥρα. Ἡ Ἀνάσταση ἀποτελεῖ τὴν κορυφαία γιορτὴ τοῦ πολιτισμοῦ μας γιατὶ ἀποτυπώνει τὸ θρίαμβο τῆς ἀγάπης καὶ τῆς ζωῆς: ὁ Χριστὸς ἀγαπᾶ τὸν καθέναν ἀπὸ μᾶς καὶ ζεῖ ἀναστημένος γιὰ τὸν καθέναν ἀπὸ μᾶς. Μᾶς καλεῖ νὰ ξαναβροῦμε τὸ ἀληθινὸ νόημα τοῦ Πάσχα, τὸ ὁποῖο φωλιάζει στὴ Λαμπριάτικη ἀτμόσφαιρα, ὄχι μόνο ἐξωτερικά, ἀλλὰ κυρίως ἐσωτερικά. Γιατὶ ἐκεῖ βρίσκεται τὸ μόνο καὶ ἀληθινὸ νόημα, στὴν μεταμόρφωση τῆς καρδιᾶς μας, μὲ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ. Ἔστω καὶ γιὰ μία ἡμέρα, Χριστὸς Ἀνέστη!

* Τινὰ ἐκ τῶν ἀνωτέρω ἐλήφθησαν ἐκ τοῦ Διαδικτυακοῦ τόπου τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Δημητριάδος.





ΣΑΣ ΕΥΧΟΜΑΣΤΕ ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ!





Lettura di libri

Άννα Ραφαηλίδου για το βιβλίο του Πέτρου Μάρκαρη "ΛΗΞΙΠΡΟΘΕΣΜΑ ΔΑΝΕΙΑ"

Η Άννα Ραφαηλίδου έγραψε για το βιβλίο "ΛΗΞΙΠΡΟΘΕΣΜΑ ΔΑΝΕΙΑ" του
Πέτρου Μάρκαρη.

«Ληξιπρόθεσμα Δάνεια» 

  Πέτρος Μάρκαρης ( εκδόσεις Γαβριηλίδης)

Είναι ένα αστυνομικό μυθιστόρημα, που εκτυλίσσεται εν μέσω της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα , όχι πολύ μετά από την επιβολή των μνημονίων. 
Διαδραματίζεται στην Αθήνα  το καλοκαίρι του 2010 και αναφέρεται σε αποκρουστικές ,ομοιόμορφες δολοφονίες στελεχών Τραπεζών και σε παράπλευρα γεγονότα που έχουν σχέση με αυτές, όπως ντοπαρισμένοι αθλητές ή το κίνημα «Δεν πληρώνω» …. ενώ όλοι είναι σε αναμονή του τελικού του Μουντιάλ. 
Εν τω μεταξύ το φάσμα της οικονομικής κρίσης βιώνεται και  αντιμετωπίζεται από τους Έλληνες με διάφορες αντιδράσεις.

1. Πρωτότυπη αστυνομική ιστορία με φόντο ένα κοινότυπο υπόβαθρο. Τι πιο συνηθισμένο από την άθλια οικονομική κατάσταση στη χώρα μας. Καθημερινά εδώ και χρόνια όλοι ακούν και γνωρίζουν  τα γεγονότα και τα αποτελέσματα της κρίσης. Δεν είναι κάτι που εντυπωσιάζει πια οποιονδήποτε. Κι όμως παίρνοντας ως όχημα αυτήν την κοινότυπη και δυσάρεστη πραγματικότητα ο συγγραφέας  αναπτύσσει ένα αστυνομικό πρόβλημα με σασπένς . Οδηγούμαστε στην επίλυσή του μέσα από διαρκείς υποθετικές λύσεις. Αναρωτιόμαστε ποιος μπορεί να είναι ο δράστης   των δολοφονιών που απαιτούν από τον δράστη ιδιαίτερες ικανότητες.. Συνεχώς βρισκόμαστε σε μια υπερδιέγερση θέλοντας να διαπιστώσουμε αν αυτό που υποψιαζόμαστε θα είναι το φινάλε. Ξέρει καλά ο συγγραφέας να διατηρεί αμείωτο το ενδιαφέρον και  να μας κάνει να μην αφήσουμε το βιβλίο μέχρι και την τελευταία σελίδα 
2. Η γνώση του συγγραφέα και η αντίληψή του για όσα σχετίζονται με την οικονομική κρίση στην χώρα μας μέσα στο διεθνές περιβάλλον είναι αξιοσημείωτη. Η περιγραφή και η παράθεση περιστατικών και καταστάσεων  γίνεται με πειθώ χωρίς να κουράζει και η αιτιολόγηση  είναι εμπεριστατωμένη.
3. Οι διάλογοι παραπέμπουν σε φυσικούς καθημερινούς διαλόγους , είναι ζωντανοί και κρατούν το ενδιαφέρον του αναγνώστη σε εγρήγορση από την πρώτη μέχρι και την  τελευταία σελίδα
4. Ο συγγραφέας μας κάνει να διερωτηθούμε για  τις σκέψεις και τα  ερωτήματα που μπορεί να δημιουργηθούν στον αναγνώστη μιας εφημερίδας ή στον θεατή της τηλεόρασης όταν μαθαίνει ένα γεγονός (εδώ μια δολοφονία) 

α)  αν είναι από την πλευρά του κοινού  θεατή ή  του αναγνώστη των ΜΜΕ :   τι εντύπωση αποκομίζει  ? Την πιστεύει ή την αμφισβητεί? Τον επηρεάζει και πόσο? Σκέφτεται να ακούσει και την άλλη πλευρά πριν βγάλει συμπεράσματα?
β) σαν δικηγόρος, αστυνομικός και γενικά σαν εμπλεκόμενος πως αντιλαμβάνεται την ίδια είδηση? (εδώ  αστυνομική)
γ) σαν εκπρόσωπος των ΜΜΕ  πώς  αντιλαμβάνεται το γεγονός?

  Γεννιούνται ερωτηματικά για το τι υπάρχει  πίσω από μια είδηση το οποίο δεν ανακοινώνεται ή δεν δημοσιεύεται. Και ακόμη : είναι όλα σωστά ? Τι μπορεί να προκύψει ξαφνικά και να ανατρέψει τα πάντα φέρνοντας σε δύσκολη θέση τους εμπλεκόμενους ή υπεύθυνους για την διαλεύκανση της υπόθεσης

Παρ’ όλο ότι πέρασαν αρκετά χρόνια από την επικαιρότητα που αφορά τα πρώτα κρούσματα της κρίσης στην Ελλάδα και θα νόμιζε κανείς ότι η υπόθεση αυτή έχει χάσει κάθε πρωτοτυπία και  ενδιαφέρον , βλέπουμε ότι εδώ συμβαίνει  το αντίθετο και ο αιφνιδιασμός καλά κρατεί. Τίποτε στο κείμενο  δεν είναι λάθος ή υπερβολή,  όταν αναφέρονται πραγματικά γεγονότα.
Οι διάλογοι δεν κουράζουν και είναι ζωντανοί όπως προείπαμε και πουθενά στο τόσο πολυσέλιδο βιβλίο δεν υπάρχει η αίσθηση ότι κάτι επαναλαμβάνεται ή κουράζει τον αναγνώστη που θα είχε ως αποτέλεσμα να μειωθεί το ενδιαφέρον του.

Η έμπνευση του συγγραφέα τον οδήγησε στην συγγραφή ενός πρωτότυπου έργου και η αστυνομική αυτή ιστορία  μας δείχνει ότι  ο Μάρκαρης διαθέτει πλούσια φαντασία και εφευρετικότητα.  Μπορεί  όχι μόνο να διασκεδάσει αλλά και να προβληματίσει τον αναγνώστη πάνω σε κοινωνικά , πολιτικά και πατριωτικά θέματα βάζοντας συγχρόνως το μυαλό του να δουλέψει.
Δικαίως λοιπόν ο Πέτρος Μάρκαρης θεωρείται από τους κορυφαίους του αστυνομικού μυθιστορήματος και μαέστρος του είδους.

ΑΝΝΑ ΡΑΦΑΗΛΙΔΟΥ









Lettura di libri

ΛΗΞΙΠΡΟΘΕΣΜΑ ΔΑΝΕΙΑ - Πέτρος Μάρκαρης


ΛΗΞΙΠΡΟΘΕΣΜΑ ΔΑΝΕΙΑ

Συγγραφέας: Πέτρος Μάρκαρης
Εκδόσεις: Γαβριηλίδης




Τα Ληξιπρόθεσμα Δάνεια αρχίζουν με ένα χαρούμενο γεγονός. Ο αστυνόμος Χαρίτος παντρεύει την κόρη του. Η χαρά του κρατάει όμως, λίγο. Γιατί στις επόμενες μέρες εμφανίζεται ένας δολοφόνος που  σκοτώνει τραπεζικούς και ανθρώπους  του χρήματος. Σαν να μην έφτανε αυτό η Αθήνα γεμίζει με αφίσες που προτρέπουν όσους χρωστάνε στις τράπεζες να μην πληρώνουν τις δόσεις των δανείων και τις πιστωτικές κάρτες τους. Επειδή ο άγνωστος δολοφόνος σκοτώνει και ξένους σε μια εποχή που το γόητρο της χώρας βρίσκεται στο ναδίρ, ο Χαρίτος και η Ελληνική Αστυνομία τρέχουν και δε φτάνουν.
Τα Ληξιπρόθεσμα Δάνεια είναι το πρώτο μέρος μιας τριλογίας, της "Τριλογίας της Κρίσεως". Και τα τρία μυθιστορήματα έχουν ως θέμα την κρίση που ταλανίζει σήμερα τους Έλληνες. 









 Ο Πέτρος Μάρκαρης γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1937. Εμφανίστηκε στα ελληνικά γράμματα το 1965 με το θεατρικό έργο "Η ιστορία του Αλή Ρέτζο". Δραματουργός, μεταφραστής, μελετητής του έργου του Μπέρτολτ Μπρεχτ και σεναριογράφος του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Εκτός από τέσσερα θεατρικά έργα, έχει γράψει δύο αστυνομικά μυθιστορήματα, το "Νυχτερινό δελτίο" (1995) και το "Άμυνα ζώνης" (1998) [σ.σ.: ακολούθησαν τα μυθιστορήματα "Ο Τσε αυτοκτόνησε" (2003), "Βασικός μέτοχος" (2006), "Παλιά, πολύ παλιά" (2008), "Ληξιπρόθεσμα δάνεια" (2010), "Περαίωση" (2011), με τη μεσολάβηση της συλλογής διηγημάτων "Αθήνα, πρωτεύουσα των Βαλκανίων" (2004)]. Στα μυθιστορήματά του κεντρικός ήρωας είναι ο αστυνόμος Κώστας Χαρίτος, ένας συντηρητικός ως προς τις ιδέες και τις συνήθειες πενηντάρης, που έχει ως χόμπι την ανάγνωση λεξικών. Πρόκειται για έναν συνεπή επαγγελματία διώκτη του εγκλήματος που πρωταγωνιστεί σε νουάρ ιστορίες. Παντρεμένος με μιαν ήσυχη, απλοϊκή γυναίκα, πατέρας μιας ανήσυχης ερωτικά φοιτήτριας, δεν έχει καμιά σχέση ή ομοιότητα με τον Ηρακλή Πουαρό της Αγκάθα Κρίστι ούτε βέβαια με τον Φίλιπ Μάρλοου του Ρέημοντ Τσάντλερ. Θυμίζει όμως αμυδρά τον αστυνόμο Μαιγκρέ του Ζορζ Σιμενόν και είναι κατά κάποιον τρόπο ο διάδοχος του εμβληματικού αστυνόμου Μπέκα, ήρωα του Γιάννη Μαρή, του εισηγητή της αστυνομικής λογοτεχνίας στην Ελλάδα τη δεκαετία του '50, ενός σημαντικού συγγραφέα, άγνωστου στο παγκόσμιο αναγνωστικό κοινό. Στα μυθιστορήματα του Μάρκαρη είναι έντονοι οι απόηχοι από την κατάρρευση των καθεστώτων της Ανατολικής Ευρώπης, καθώς κάποιοι ήρωες του, είχαν πολιτικές και οικονομικές σχέσεις με πρόσωπα των κρατικών μηχανισμών εκείνων των καθεστώτων.







Lettura di libri

ΚΟΠΗ ΒΑΣΙΛΟΠΙΤΑΣ 2018!

Μετά τη συζήτηση της Λέσχης μας για τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη,
ακολούθησε η κοπή της Βασιλόπιτας για το έτος 2018!

Το φλουρί έπεσε στην Νούλα! ΚΑΛΟΤΥΧΗ να είναι!









Και συνεχίζουμε τις αναγνώσεις μας με πρώτο βιβλίο του καινούριου έτους:

"Ληξιπρόθεσμα δάνεια"  ΠΕΤΡΟΣ ΜΑΡΚΑΡΗΣ  







Lettura di libri

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ - Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

Χριστουγεννιάτικες Ιστορίες


Συγγραφέας: Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης
Εκδόσεις: Γράμματα






Αυτή η συλλογή διηγημάτων του Παπαδιαμάντη θα φέρει τον αναγνώστη στο κλίμα των Χριστουγέννων, της Πρωτοχρονιάς και των Φώτων, αλλά και στον κόσμο και τη γλώσσα του Σκιαθίτη διηγηματογράφου.



Περιεχόμενα:

ΤΟ ΧΡΙΣΤΟΨΩΜΟ
ΥΠΗΡΕΤΡΑ
Η ΣΤΑΧΟΜΑΖΩΧΤΡΑ
Η ΧΤΥΠΗΜΕΝΗ
Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΕΙΣ ΤΟ ΧΩΡΙΟΝ
Ο ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΣ
ΣΤΟ ΧΡΙΣΤΟ ΣΤΟ ΚΑΣΤΡΟ
ΤΗΣ ΚΟΚΚΩΝΑΣ ΤΟ ΣΠΙΤΙ
ΦΙΛΟΣΤΟΡΓΟΙ
ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΤΟΥ ΤΕΜΠΕΛΗ
Η ΝΤΕΛΗΣΥΦΕΡΩ
Ο ΧΑΡΑΜΑΔΟΣ
ΑΝΘΟΣ ΤΟΥ ΓΙΑΛΟΥ
ΤΟ ΚΡΥΦΟ ΜΑΝΔΡΑΚΙ






Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης γεννήθηκε στις 4 Μαρτίου του 1851 και πέθανε στις 3 Ιανουαρίου του 1911, στη Σκιάθο. Ο πατέρας του, Αδαμάντιος Εμμανουήλ, ήταν ιερέας. Μεγαλώνοντας σε τέτοιο οικογενειακό περιβάλλον ήταν φυσικό ο Αλέξανδρος να επηρεαστεί και να συνδεθεί με μια βαθιά ευλάβεια με τον χριστιανισμό και τα εκκλησιαστικά γενικότερα.
Παρόλη τη φτώχεια και τη στέρηση που συνόδεψε τα παιδικά του χρόνια ο Παπαδιαμάντης αγαπάει τα γράμματα και καταφέρνει με πολλές δυσκολίες, μετά από πολλές διακοπές να τελειώσει το γυμνάσιο και να γραφτεί στην φιλοσοφική σχολή του Πανεπιστημίου της Αθήνας. όμως δεν θα καταφέρει ποτέ να τελειώσει τις σπουδές του. Παραδίδει μαθήματα για να βγάλει τα προς το ζην και παράλληλα μελετάει με πάθος αρχαία ελληνική γραμματεία αλλά και την Ευρωπαϊκή λογοτεχνία της εποχής του. Μαθαίνει μόνος του αγγλικά και γαλλικά. Για να ζήσει κάνει μεταφράσεις, δουλεύει ως διορθωτής σε εκδόσεις και δημοσιεύει κείμενα σε εφημερίδες και περιοδικά. Ταυτόχρονα αρχίζει να εκπληρώνει το όνειρο του να γίνει συγγραφέας και κάνει την είσοδο του στα ελληνικά γράμματα με το μυθιστόρημα "Η μετανάστις" που δημοσιεύεται στον Νεολόγο της Πόλης. Ο κυρ Αλέξανδρος για τους απλούς ανθρώπους που τον γνωρίζουν αλλά και για τους νέους λογοτέχνες της εποχής που τον συναντούν στο στέκι του, το καφενεδάκι της δεξαμενής, εντυπωσιάζει με την πλατιά του μόρφωση αλλά και με τα μυθιστορήματα και διηγήματα του που δημοσιεύει. Εντυπωσιάζει επίσης με την ασκητική μορφή του αλλά και την ασκητική ζωή του. Διάφορα οικογενειακά προβλήματα, οι οικονομικές του δυσκολίες αλλά και ο θάνατος του αδερφού του, τον οδηγούν στον αλκοολισμό.
Το 1908 αποφασίζει να επιστρέψει στο αγαπημένο του νησί την Σκιάθο για να βρει την ηρεμία και τη γαλήνη που τόσο πολύ του έλειψαν, έστω στα τελευταία χρόνια της ζωής του. Πεθαίνει μετά πό μια σύντομη αρρώστια ενώ λίγες μέρες πριν το ελληνικό κράτος που μέχρι τότε δεν τον είχε βοηθήσει σε τίποτε, τον παρασημοφορεί αναγνωρίζοντας την μεγάλη του πνευματική προσφορά.
Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης είναι μια ξεχωριστή περίπτωση στα ελληνικά γράμματα. Γράφει σε μια ιδιότυπη αρχαϊζουσα καθαρεύουσα που πιθανόν να χρειάζεται μετάφραση για κάποιον που μιλάει μόνο δημοτική, ενώ τους διαλόγους των απλών ανθρώπων του νησιού του που είναι και οι περισσότεροι ήρωες των διηγημάτων του, τους γράφει στη δημοτική ντοπιολαλιά της Σκιάθου. Παρόλα αυτά τα κείμενα του έχουν τεράστια εκφραστική δύναμη. "Ο άγιος των ελληνικών γραμμάτων" κατέχει δικαιωματικά μια θέση στο πάνθεον τ ων πιο σημαντικών Ελλήνων λογοτεχνών.















Lettura di libri

ΧΟΡΕΥΟΥΝ ΟΙ ΕΛΕΦΑΝΤΕΣ

ΧΟΡΕΥΟΥΝ ΟΙ ΕΛΕΦΑΝΤΕΣ

Συγγραφέας: ΣΟΦΙΑ ΝΙΚΟΛΑΙΔΟΥ
Εκδόσεις: Μεταίχμιο






1948-1949: Ένας αμερικανός δημοσιογράφος δολοφονείται στη Θεσσαλονίκη. Η κυβέρνηση αναστατώνεται, ξένοι διπλωμάτες επεμβαίνουν. Ένας αθώος μπαίνει φυλακή. Η υπόθεση κλείνει.

Σχολικό έτος 2010-2011: Ένας μαθητής αρνείται να δώσει Πανελλαδικές. Ο αγαπημένος του καθηγητής του αναθέτει να ερευνήσει την παλιά υπόθεση. Ο πρώην άριστος μαθητής αρχίζει να ψάχνει.

Πόσο έτοιμοι είναι οι ενήλικες να ακούσουν τι έχει να πει;

Το Χορεύουν οι ελέφαντες συνδυάζει ιστορία και επινόηση. Αναφέρεται στη δίκη και την καταδίκη του Στακτόπουλου, στον οποίο αποδόθηκε ο φόνος του αμερικανού δημοσιογράφου Πολκ, έγκλημα που συντάραξε τη χώρα την περίοδο του Εμφυλίου. Παράλληλα, το βιβλίο χαρτογραφεί τη σύγχρονη καθημερινότητα στην Ελλάδα του 2011. Ιδίως στο σχολείο. Αποτυπώνει την ελληνική περιπέτεια, σε μια πόλη με πολλά και αιματηρά ιστορικά στρώματα, όπως η Θεσσαλονίκη.








 Η Σοφία Νικολαΐδου σπούδασε κλασική φιλολογία (προπτυχιακές και μεταπτυχιακές σπουδές) και έχει διδάξει δημιουργική γραφή στο Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας (από την ίδρυσή του το 2008-2013), στο Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (από την ίδρυσή του το 2015 κ.ε.), στο Εργαστήρι Βιβλίου του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου (2010-2012), σε σεμινάρια του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας και του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας (2002 κ.ε.), στο Οξυγόνο και τον Πολυχώρο των εκδόσεων Μεταίχμιο (2013 κ.ε.) κ.α.
Επίσης, έχει διδάξει το μάθημα της Λογοτεχνίας στην Ανώτερη Σχολή Δραματικής Τέχνης του Κ.Θ.Β.Ε. (2001-2004).
Από το 1992 εργάζεται ως φιλόλογος στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση.
αξιοποίηση των Τεχνολογιών της Πληροφορίας και της Επικοινωνίας για τη διδασκαλία της λογοτεχνίας (διδακτορική διατριβή).








Lettura di libri

ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ

" Άγγελος Σικελιανός " Η Λέσχη μας αρχίζει τις συναντήσεις της 
με ότι αφορά τον ποιητή μας!




Μικρό απόσπασμα

"ΑΝΤΙΚΡΙΣΜΑ ΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ"

Και να, ξάφνου,
όλη αυτή η Σιγή, στημένη μπρος μου
σα βωμός,
ή όπως υψώνεται μπροστά από το χαλκιά
το δυνατό ατσαλένιο αμόνι!

Και να μπρος μου, ξάφνου το άσβηστο καμίνι
η ακατάφλογη της ζωής φωτιά!

Και να τέλος αντικρύ της η καρδιά μου
να χτυπάει μερόνυχτο στα στήθη μου σφυρί!

Κι ολόγυρά μου,
ω σκορπισμένο μέταλλο κι αδούλευτο,
ω τριγύρα μου καιρέ!


ΛΥΡΙΚΟΣ ΒΙΟΣ Γ' - ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΣΤΗ ΖΩΗ (Η Συνείδηση της  Προσωπικής Δημιουργίας [ΑΝΤΙΚΡΙΣΜΑ ΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ])
Άγγελος Σικελιανός





Lettura di libri

Στην παρουσίαση του βιβλίου της Άννας Ραφαηλίδου "ΤΟ ΤΕΤΑΡΤΟ ΣΚΑΛΟΠΑΤΙ"



Ενδιαφέρουσα και όμορφη ήταν η χθεσινή
παρουσίαση του βιβλίου "ΤΟ ΤΕΤΑΡΤΟ ΣΚΑΛΟΠΑΤΙ"
της Άννας Ραφαηλίδου.


Ένα σπάνιο ή και το πρώτο  βιβλίο που αφορά την υπερώριμη ηλικία. Ένα βιβλίο παρόμοιο θα λέγαμε με αυτό των παιδικών βιβλίων. Πολλές εικόνες, μεγάλα γράμματα, μικρά κείμενα...

Υπέροχο!








 Σκηνοθέτης, Ομιλητές, Χορωδίες και ο πατήρ Στυλιανός πλαισίωσαν με αγάπη την εκδήλωση!







Και φυσικά δεν έλειπε και η παρουσία της Λέσχης μας! Μαζί με την Άννα Ραφαηλίδου, Λογοθέτη Κώστα, Ρένα Αντωνιάδου και Νέλλη Δελή!








Lettura di libri

Παρουσίαση βιβλίου "ΤΟ ΤΕΤΑΡΤΟ ΣΚΑΛΟΠΑΤΙ" της Άννας Ραφαηλίδου

Υπό την αιγίδα του Ι.Ναού Αγ.Νικολάου Νεοχωρούδας με υπεύθυνο τον
κο Χρήστο Σαραμούρτση και σε συνεργασία με το ΔΟΠΠΑΩ του Δήμου Ωραιοκάστρου,
η Άννα Ραφαηλίδου θα παρουσιάσει το καινούριο της βιβλίο "ΤΟ ΤΕΤΑΡΤΟ ΣΚΑΛΟΠΑΤΙ" την

ΚΥΡΙΑΚΗ 1 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ -18:30μμ- ΑΥΛΕΙΟΣ ΧΩΡΟΣ ΝΑΟΥ ΑΓ.ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΝΕΟΧΩΡΟΥΔΑΣ

"Η 1η Οκτωβρίου καθιερώθηκε με ψήφισμα το 1990 από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών
σαν "Παγκόσμια ημέρα για την Τρίτη Ηλικία" με σκοπό να αποτίσει φόρο τιμής στους
ηλικιωμένους αλλά και να επισημανθούν τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν.
Ο όρος Τρίτη ηλικία αναφέρεται στον μη παραγωγικό πληθυσμό και είναι οικονομικός και
δημογραφικός κυρίως.
Στην εποχή μας υπάρχει αλματώδης αύξηση του αριθμού των ανθρώπων της τρίτης ηλικίας.
Ο μέσος όρος των ηλικιωμένων αυξάνεται εντυπωσιακά και έτσι μας επιτρέπεται να μιλάμε
και για τέταρτη ηλικία. Αν ορίσουμε Τρίτη ηλικία τα 65-80 έτη τότε η τέταρτη ηλικία
υπολογίζεται αυτή που αρχίζει από τα 80+ ή τα 85+ (oldest old)."
ΑΝΝΑ ΡΑΦΑΗΛΙΔΟΥ




"ΤΟ ΤΕΤΑΡΤΟ ΣΚΑΛΟΠΑΤΙ"

         Άννα Ραφαηλίδου

"ΤΟ ΤΕΤΑΡΤΟ ΣΚΑΛΟΠΑΤΙ" είναι ένα εικονογραφημένο λεύκωμα και απευθύνεται σε άτομα της τρίτης ηλικίας.
Τέσσερις παίκτες του γκολφ, συναντώνται σε ένα θέρετρο διακοπών στη Κρήτη κατά τη διάρκεια ενός τουρνουά για ηλικιωμένους. Κοινή τους αγάπη το γκολφ αλλά καθώς προέρχονται από διαφορετικές χώρες και πολιτισμούς έχουν να πουν πολλά μεταξύ τους.
Οι χιουμοριστικές, εικονογραφημένες, σύντομες ιστορίες γύρω από τη ζωή και τις εμπειρίες των τεσσάρων φίλων, κάνουν αυτό το βιβλίο ιδανικό για τους ανθρώπους μεγαλύτερης ηλικίας οι οποίοι ψάχνουν για λογοτεχνία σε απλό και γλαφυρό ύφος με ποικιλία και εναλλαγή εικόνων.







Η Λέσχη Ανάγνωσης "Lettura di libri" εύχεται στην Άννα Ραφαηλίδου ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ!





Lettura di libri

"Αλλαγή καιρού" ΤΑΚΗΣ ΚΑΡΒΕΛΗΣ




"Αλλαγή καιρού"

Μπροστά σου μια καταπράσινη κινητικότητα 
τοπίου που αλλάζει δέρμα λόγω εποχής. 

Ο ουρανός σταχτής. Έχει χάσει τον ήλιο του 
αναζητεί τον ορίζοντά του, πού ν' ακουμπήσει.

Όλα υποβόσκουν ακόμη μες τη λάβρα του καλοκαιριού 
που εμψυχώνει τις φαλακρές πλευρές των λόφων.
Όλα βομβούν σε μια παντελή έλλειψη ισορροπίας. 

Αυτή είναι η γλώσσα των πουλιών 
ν' αφήνουν στον αέρα τα φωνήεντα των κραυγών τους. 
Αυτή η γλώσσα των δέντρων 
ν' αφήνουν νωχελικά τα κλαδιά τους στην ανάλαφρη παλίρροια της αύρας.

ΤΑΚΗΣ ΚΑΡΒΕΛΗΣ
(Από τη συλλογή "Αλλαγή Σκηνικού" εκδ. Στιγμή 1991)


Πηγή: http://www.andro.gr/empneusi/to-fthinoporo-ton-poiiton/






Lettura di libri

Φωνή απ' την θάλασσα - Κ. Π. ΚΑΒΑΦΗΣ




"Φωνή απ΄ την θάλασσα"

Βγάζει η θάλασσα κρυφή φωνή-
   φωνή που μπαίνει
μες στην καρδιά μας και την συγκινεί
   και την ευφραίνει.

Τραγούδι τρυφερό η θάλασσα μας ψάλλει,
τραγούδι που έκαμαν τρεις ποιηταί μεγάλοι,
   ο ήλιος, ο αέρας και ο ουρανός.
Το ψάλλει με τη θεία της φωνή εκείνη,
όταν στους ώμους της απλώνει την γαλήνη
   σαν φόρεμά της ο καιρός ο θερινός.

Φέρνει μηνύματα εις ταις ψυχαίς δροσάτα
η μελωδία της. Τα περασμένα νειάτα
   θυμίζει χωρίς πίκρα και χωρίς καυμό.
Οι περισσότεροι έρωτες κρυφογελούνε,
αισθήματα λησμονημένα ξαναζούνε
   μες των κυμάτων τον γλυκό ανασασμό.

Τραγούδι τρυφερό η θάλασσα μας ψάλλει,
τραγούδι που έκαμαν τρεις ποιηταί μεγάλοι,
   ο ήλιος, ο αέρας και ο ουρανός.
Και συ κοιτάζεις την υγρή της πεδιάδα,
σαν βλέπεις την απέραντή της πρασινάδα,
   τον κόμπο της πούναι κοντά και τόσο μακρυνός,
γεμάτος με λουλούδια κίτρινα που σπέρνει
το φως σαν κηπουρός, χαρά σε παίρνει
   και σε μεθά, και σε υψώνει την καρδιά.
Κι αν ήσαι νέος, μες σταις φλέβες σου θα τρέξη
της θάλασσας ο πόθος, θα σε 'πη μια λέξι
το κύμα απ΄ τον έρωτά του, και θα βρέξη
   με μυστική του έρωτά σου μυρωδιά.


Κ. Π. ΚΑΒΑΦΗΣ (Από τα Αποκηρυγμένα, Ίκαρος 1983)




ΑΠΟΛΑΥΣΤΕ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ ΑΝΑΣΕΣ ΜΕ ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΘΕΑ ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΚΑΙ ΑΦΕΘΕΙΤΕ ΣΤΟ ΡΥΘΜΟ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΗΧΟ ΤΗΣ!



Lettura di libri (Ανάγνωση βιβλίων)

ΠΟΣΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ;

Πόσο ελληνικό είναι το Βυζάντιο;
Πόσο Βυζαντινοί οι Νεοέλληνες;

Συγγραφέας:  ΓΛΥΚΑΤΖΗ-ΑΡΒΕΛΕΡ ΕΛΕΝΗ
Εκδόσεις: Gutenberg


Το Βυζάντιο δέχτηκε και αφομοίωσε στοιχεία από πολλές παραδόσεις (αρμενικές, σλαβικές, ανατολικές ρωμαϊκές μεταξύ άλλων), αλλά εκείνο που χαρακτηρίζει την πολιτιστική του υπόσταση είναι η βάση πάνω στην οποία στηρίχθηκε και η ιστορική συνέχεια στην οποία εγγράφεται. Είναι αναμφισβήτητα πλέον γνωστό, και αυτό ασχέτως εθνικών σκοπιμοτήτων, ότι το βυζαντινό κράτος είναι η οργανική συνέχεια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ότι η τέχνη του χρωστά πολλά στο ελληνιστικό κατόρθωμα και στην ανατολική εμπειρία των χρόνων εκείνων, αλλά ως πολιτιστική συνέχεια (και όχι μόνο γλωσσική) εγγράφεται το Βυζάντιο μονάχα ως βίωμα του Ελληνισμού.




 Η Ελένη Γλύκατζη - Αρβελέρ γεννήθηκε το 1926.
 Σπούδασε στην Αθήνα και στο Παρίσι και
ειδικεύτηκε στη μελέτη του κόσμου της χριστιανικής Ανατολής, και ειδικότερα του κράτους και της κοινωνίας του Βυζαντίου. Μια σειρά εργασίες της πάνω στο Βυζάντιο την έκαναν γνωστή. Αναφέρουμε εδώ μονάχα μερικές: "Έρευνες για τη διοίκηση της Βυζαντινής αυτοκρατορίας τον ένατο - δέκατο αιώνα" (1960), "Το Βυζάντιο και η θάλασσα" (1966), "Μελέτες για τη διοικητική και κοινωνική διάρθρωση του Βυζαντίου" (1971), "Βυζάντιο, η χώρα και τα εδάφη" (1976), κ.λπ. Έλαβε μέρος σε διάφορα παγκόσμια συνέδρια ιστορίας και προσκλήθηκε για διαλέξεις στα μεγαλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου ενώ έχει τιμηθεί με πολλές διακρίσεις. Το 1967 έγινε η πρώτη γυναίκα πρόεδρος του τμήματος Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Σορβόνης και το 1976 εκλέχτηκε Πρύτανης στο Πανεπιστήμιο της Σορβόνης (η πρώτη γυναίκα να τιμηθεί με μια τέτοια θέση στα 700 χρόνια παράδοσης του Πανεπιστημίου). Έχει διατελέσει, μεταξύ άλλων, Πρύτανης του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου, Πρόεδρος του Πανεπιστημίου του Παρισίων και του Κέντρου Τέχνης και Πολιτισμού Ζωρζ Πομπιντού-Μπομπούρ. Είναι αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών και είναι επίτιμη πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Πολιτιστικού Κέντρου των Δελφών. Θεωρείται μια απ τις πλέον εξέχουσες πανεπιστημιακές και πνευματικές προσωπικότητες του τόπου μας που τιμούν πραγματικά την πατρίδα μας στο εξωτερικό.






Lettura di libri

Στη συνάντηση με τον ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ ΣΤΑΜΟΥΛΗ!

Στη συνάντησή μας με τον Χρυσόστομο Σταμούλη για το βιβλίο του
"ΤΙ ΓΥΡΕΥΕΙ Η ΑΛΕΠΟΥ ΣΤΟ ΠΑΖΑΡΙ;"
Μέσα σε ευχάριστο και φιλικό κλίμα συζητήσαμε με τον καθηγητή Θεολογίας του ΑΠΘ κο Χρυσόστομο Σταμούλη για τη θέση και το ρόλο της Εκκλησίας στο Κράτος, στην Πολιτική, στο Δημόσιο χώρο, στην Κοινωνία, στον Άνθρωπο...
Ακόμα είχαμε την ευχάριστη έκπληξη να είναι μαζί μας και ο κος Λογοθέτης Κωνσταντίνος, δικηγόρος και παρουσιαστής στην εκπομπή "Σημεία των Καιρών" του καναλιού 4Ε!
Γιατί όλοι χωράμε και όλους μας χωράει η Εκκλησία μας!










Lettura di libri

Συνάντηση της Λέσχης μας με τον ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ ΣΤΑΜΟΥΛΗ

Η Λέσχη μας, την ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 26 ΜΑΙΟΥ και ώρα 7.30μμ στην ΑΙΘΟΥΣΑ του
Ι. Ναού Αγ. Νικολάου Νεοχωρούδας, θα φιλοξενήσει τον Καθηγητή της Δογματικής και Συμβολικής Θεολογίας στο Τμήμα Θεολογίας του ΑΠΘ και συγγραφέα ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ ΣΤΑΜΟΥΛΗ  και θα συζητήσει για το βιβλίο του:

"ΤΙ ΓΥΡΕΥΕΙ Η ΑΛΕΠΟΥ ΣΤΟ ΠΑΖΑΡΙ;"

"Το θέμα της θέσης και του ρόλου της θρησκείας στον δημόσιο χώρο ...
... ο ρόλος της ορθοδοξίας  στην δημόσια πλατεία."



"Η αληθινή Εκκλησία είναι εκείνος ο οίκος, που ως άλλη κιβωτός χωρά τα αχώρετα." 









Lettura di libri

"Ποτέ πριν..." Δεπούντης Ιάσων

Αποτέλεσμα εικόνας για paintings of charches bell 





«Ποτέ πριν…» 

«Ποτέ πριν δεν ακούστηκαν οι θείες καμπάνες να χτυπούν
γι’ αυτούς που λείπουν.
Ποτέ πριν δεν άναψαν οι γιορτινές λαμπάδες της Λαμπρής,
γι’ αυτούς που για πάντα λείπουν.
Ποτέ πριν, σαν απόψε, δεν κατεπόθη ο θάνατος εις νείκος,
γι’ αυτούς που λείπουν, αποδημητές, στη χώρα του πολέμου!
Ποτέ πριν!.. Αυτοί την αρμονία δίνουν στις καμπάνες.
Ανάβουν τις λαμπάδες της Λαμπρής. Νικούν το θάνατο
με την αιωνιότητά τους!

Κάθονται στο τραπέζι του δείπνου μας, θλιμμένοι,
σαν ανάμνηση από τόσα χώματα πλημμυρισμένα.
Ωραίοι σαν το θαύμα του Ευαγγελίου.
Σα μια κραυγή χαράς
Χριστός Ανέστη!

Κι αυτές οι θείες καμπάνες
είναι τα λόγια τους.
Κι αυτές οι κόκκινες λαμπάδες
είναι το βλέμμα τους.
Κι αυτή η λεπτή κλωστή στα δάχτυλά τους
είναι η ζωή μας. Όλοι, νεκροί και ζωντανοί,
γύρω στο γιορτινό τραπέζι της Λαμπρής.

Στην κεφαλή του τραπεζιού
ο Αναστάς Χριστός!»


ΔΕΠΟΥΝΤΗΣ ΙΑΣΩΝ

Πηγή 


ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ & ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ!
 


Lettura di libri

Τι γυρεύει η αλεπού στο παζάρι;

ΤΙ ΓΥΡΕΥΕΙ Η ΑΛΕΠΟΥ ΣΤΟ ΠΑΖΑΡΙ;

Συγγραφέας: Χρυσόστομος Σταμούλης
Εκδόσεις: Αρμός




O έρωτας βάζει δύσκολα στην Εκκλησία. Έβαζε στο παρελθόν, το κάνει και σήμερα. Παντού και πάντα εχθροί. Η συγκρότηση του εαυτού απαιτεί το γκρέμισμα του άλλου, του απέναντι, ο οποίος δεν είναι εγώ. Την εξαφάνιση της οποιασδήποτε ετερότητας. Αυτοί που θέλουν να καταλάβουν θα καταλάβουν, τους άλλους θα τους ξεπεράσει η εποχή. Και είναι αυτή η ζωή που δίνει νόημα στην ευστοχία, αλλά και δικαίωμα στην αστοχία. Η αληθινή Εκκλησία είναι εκείνος ο οίκος, που ως άλλη κιβωτός χωρά τα αχώρετα.







Ο Χρυσόστομος Σταμούλης γεννήθηκε το 1964 
στην Άφυτo Χαλκιδικής. Είναι παντρεμένος με τη μουσικοπαιδαγωγό Ιωσηφίνα Κατωφλίδου και έχει δύο παιδιά, τον Αθανάσιο και την Αλεξάνδρα.Σπούδασε θεολογία στα πανεπιστήμια της Θεσσαλονίκης, του
Βελιγραδίου και του Durham Αγγλίας. 

Το 1989 αναγορεύτηκε διδάκτορας Θεολογίας στο Τμήμα Θεολογίας του Α.Π.Θ. Σήμερα είναι καθηγητής και πρόεδρος στο Τμήμα Θεολογίας του Α.Π.Θ. όπου διδάσκει τα μαθήματα της Δογματικής και Συμβολικής Θεολογίας και της Φιλόκαλης Αισθητικής της Ορθοδοξίας. Έχει διδάξει ως επισκέπτης καθηγητής στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου της Lund (Σουηδία 1999/2000) και στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου 
του Balamand (Λίβανος 2007/2008).
Έχει συγγράψει σειρά βιβλίων και άρθρων. Ανάμεσά τους:
Θεοτόκος και ορθόδοξο δόγμα. Σπουδή στη διδασκαλία του αγίου
Κυρίλλου Αλεξανδρείας, εκδ. «Το Παλίμψηστον», Θεσσαλονίκη 1996,
2003∙ Περί φωτός. Προσωπικές ή φυσικές ενέργειες; Συμβολή στη
σύγχρονη περί Αγίας Τριάδος προβληματική στον Ορθόδοξο χώρο, εκδ.
«Το Παλίμψηστον», Θεσσαλονίκη 1999, 2007∙ Φύση και αγάπη και άλλα
μελετήματα, εκδ. «Το Παλίμψηστον», Θεσσαλονίκη 1999, 2007∙ Άσκηση
αυτοσυνειδησίας. Μελετήματα δογματικής θεολογίας, εκδ. «Το
Παλίμψηστον», Θεσσαλονίκη 2004∙ Κυρίλλου Αλεξανδρείας Κατά
Ανθρωπομορφιτών (με πρόλογο του Μακαριστού Πατριάρχη
Αλεξανδρείας Παρθενίου), εκδ. «Το Παλίμψηστον», Θεσσαλονίκη 1993•
Κυρίλλου Αλεξανδρείας Περί της Ενανθρωπήσεως του Μονογενούς, εκδ.
«Το Παλίμψηστον», Θεσσαλονίκη 1998, 2000∙ Κάλλος το άγιον. 

Προλεγόμενα στη φιλόκαλη αισθητική της Ορθοδοξίας, εκδ. Ακρίτας,
Αθήνα 2004, 2005, 2008∙ Η γυναίκα του Λωτ και η σύγχρονη θεολογία,
εκδ. Ίνδικτος, Αθήνα 2008∙ Έρωτας και θάνατος. Δοκιμή για έναν
πολιτισμό της σάρκωσης, εκδ. Ακρίτας, Αθήνα 2009∙ Frumuseţea
sfinţeniei. Prolegomene la o estetică filocalică a Ortodoxiei (cu
binecuvântarea Preafericitului Părinte Daniel, Patriarhul Bisericii
Ortodoxe Române), trad. N. Deciu, Editura Basilica, Bucureşti, 2011, σ.
137-144∙ Ώσπερ ξένος και αλήτης Ή Σάρκωση: η μετανάστευση της
αγάπης, εκδ. Ακρίτας, Αθήνα 2011. Μελέτες του έχουν δημοσιευθεί
επίσης στα αγγλικά, γαλλικά, ιταλικά, γερμανικά, σερβικά, ρουμανικά
και ρωσικά. Έκανε μουσικές σπουδές στο Μακεδονικό και στο Κρατικό
Ωδείο Θεσσαλονίκης.
Από το 1991 διευθύνει τη Χορωδία και την ορχήστρα Νέων Άγιος
Ιωάννης ο Χρυσόστομος Θεσσαλονίκης. Συνεργάστηκε με σπουδαίους 

συνθέτες, διευθυντές ορχηστρών και τραγουδιστές της Ελλάδας και του εξωτερικού.
Στο χώρο της σύνθεσης εισέρχεται το 1998 παρουσιάζοντας την
πρώτη του δισκογραφική εργασία με τίτλο Λιταία πύλη. Ακολούθησαν:
2000 Μάνα μου και Παναγία, συμμετοχή με το τραγούδι Θάλασσα∙ 2004
Και τα μάτια τους στάζουν Καππαδοκία, Soundtrack του ομώνυμου
Ντοκιμαντέρ του Γιάννη Παπακαρμέζη∙ 2007 Μεταμόρφωσις, δεκαεπτά
ορχηστρικά θέματα και δύο τραγούδια, που γράφτηκαν για το
Ντοκιμαντέρ Τα Βήματα του Αποστόλου Παύλου στην Ελλάδα∙ 2007 Το
τραγούδι του Ερωδιού, Soundtrack του Ντοκιμαντέρ του Γιάννη
Παπακαρμέζη, Πρέσπες. Ο τόπος της εύλαλης σιωπής∙ 2009 Καλά το
λεν΄ για το φεγγάρι, συμμετοχή με το τραγούδι Γυναίκα της απόγνωσης.











Lettura di libri

Η Άννα Ραφαηλίδου, μέλος της λέσχης μας, έγραψε για το βιβλίο μας "Ταξιδεύοντας Ιαπωνία - Κίνα" Νίκος Καζαντζάκης


ΝΙΚΟΥ ΚΑΙ ΕΛΕΝΗΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ
ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ: ΙΑΠΩΝΙΑ – ΚΙΝΑ
Το βιβλίο που κυκλοφορεί σήμερα , όπως όλα τα βιβλία του συγγραφέα, είναι των εκδόσεων ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ , με ημερομηνία έκδοσης 2006. Τις εκδόσεις είχε αναλάβει η σύζυγός του Ελένη και μετέπειτα ο θετός γιός της Πάτροκλος Σταύρου (εκδότης- επιμελητής)
Το  1938 από τον «Πυρσό» εκδόθηκε το πρώτο μέρος του βιβλίου   που είναι η αυθεντική προσωπική γραφή του συγγραφέα . Αργότερα προσαρτήθηκαν  στο βιβλίο από τη σύζυγο και τον εκδότη επί πλέον  τμήματα  σχετικά με τις παραπάνω χώρες  .
Είναι ένα ιστορικό-λογοτεχνικό δημιούργημα , θα μπορούσε να πει κάποιος και όχι ταξιδιωτικός οδηγός  .
Το βιβλίο που κυκλοφορεί σήμερα χωρίζεται σε τρία μέρη. Στο πρώτο μέρος είναι το ταξίδι που έκανε μόνος του ο Καζαντζάκης το 1935. Στο δεύτερο μέρος είναι τα κείμενα από τις εμπειρίες του από το δεύτερο ταξίδι του στα ίδια μέρη που δεν μπόρεσε λόγω θανάτου του να εκδώσει. Στο τρίτο μέρος , αναφέρεται με διάφορα κείμενα ο επιμελητής της έκδοσης   ο Πάτροκλος Σταύρου:
Στο πρώτο μέρος
Το  1935 ο Νίκος Καζαντζάκης ταξιδεύει μόνος του στην Ιαπωνία και στην Κίνα για πρώτη φορά, ως δημοσιογράφος απεσταλμένος της αθηναϊκής εφημερίδας Ακρόπολις.
Το μέρος αυτό με τις 235 σελίδες του είναι γραμμένο στη δημοτική γλώσσα αλλά με γραμματική της εποχής , με κόμματα, στίξεις κλπ.  Είναι γραμμένο στο χαρακτηριστικό ύφος του Καζαντζάκη  και της ποιοτικής γραφής του . Η περιγραφική του δεινότητα είναι δεδομένη όπως και η έμφαση στις λεπτομέρειες. Για παράδειγμα όταν περιγράφει ένα άνθος νομίζεις όχι μόνο ότι το βλέπεις αλλά και ότι το μυρίζεσαι . Η ζωντάνια της περιγραφής επεκτείνεται σε πρόσωπα, τοπία , ναούς, μουσικές, φαγητά. Όταν λέει για την αποφορά και την δυσοσμία που επικρατεί σε ένα χωριό που επισκέπτεται, νομίζεις ότι ζεις κι εσύ μαζί τους τις στιγμές , βλέπεις, μυρίζεις, αηδιάζεις.
Συναρπαστικός καρπός του ταξιδιού του  ως δημοσιογράφου  είναι η αυθεντική συγγραφή του Καζαντζάκη  όπου  γράφει με πάθος και κατανόηση για τις εμπειρίες του στο Χονγκ-Κονγκ, στο Κόμπε, στο Τόκυο, στο Κυότο, στο Πεκίνο , στη Σαγκάη και αλλού .


  • Η φτώχια και η εξαθλίωση της Κίνας στη δεκαετία τού ’30
  • η απειλή τής Ιαπωνίας, που αρματώνεται για πόλεμο
  • το χρώμα, η μουσική, η αρχιτεκτονική, το θέατρο και η λογοτεχνία των δυο μεγάλων εθνών
        όλα   ζωντανεύουν ανάγλυφα, μέσα από τις λέξεις τού Καζαντζάκη
Συγκεκριμένα στο έργο του αυτό αναφέρονται
  • Αποσπάσματα από Φιλοσόφους, καθοδηγητές θρησκειών, ποιητές
  • Αντιλήψεις και δοξασίες των κατοίκων όσον αφορά την κοινωνική και θρησκευτική τους ζωή και τις προλήψεις τους
  • Περιγράφονται ενδυματολογικά χαρακτηριστικά και σωματότυποι, προτιμήσεις στο φαγητό, την διασκέδαση
  • Γίνονται διαπιστώσεις για το μέλλον των χωρών που επισκέπτεται που πολλές έχουν επιβεβαιωθεί στις μέρες μας
Η εικόνα που αποδίδεται από το σύγγραμμα είναι συνολική: όχι μόνο βλέπεις αλλά κα αφουγκράζεσαι, μαθαίνεις, χαίρεσαι , αποστρέφεσαι.
Περιγράφει ο συγγραφέας τα συναισθήματά του και τα μεταδίδει άμεσα στον αναγνώστη.
Δεν είναι ένας απλός ευχάριστος στην ανάγνωση ταξιδιωτικός οδηγός που τον διάβασες απνευστί και τον ευχαριστήθηκες. Πολλά σημεία πρέπει να τα ξαναδιαβάσεις μια και δυο φορές για να εμπεδώσεις το νόημα . Πρέπει να σταθείς σε κάθε φράση, σε κάθε ενότητα, να σκεφτείς, να κριτικάρεις κι εσύ και συγχρόνως να ενημερωθείς για ιστορικά- πολιτιστικά- θρησκευτικά- κοινωνικά γεγονότα και μετά να προχωρήσεις παραπέρα. Γι’ αυτό και η ανάγνωση δεν γίνεται «εν μια νυκτί» αλλά με στάσεις , με διακοπές. Έτσι και η ανταπόδοση που λαμβάνει ο αναγνώστης είναι και η ανάλογη.
Στο τέλος σου μένει μια πικρία και μια ευφορία συγχρόνως γιατί όχι μόνο έμαθες αλλά και αισθάνθηκες ότι συμμετείχες μαζί με τον συγγραφέα στα δρώμενα άλλοτε αγανακτώντας, άλλοτε χαμογελώντας μετά από μια συναναστροφή με «ιδιαίτερους» ανθρώπους.
Ο Καζαντζάκης δεν ήταν ο συγγραφέας που επισκέπτεται σαν απλός ταξιδιώτης έναν τόπο και που τον περιγράφει επιφανειακά , προσπερνώντας για κάτι άλλο.
Έκανε επισκέψεις σε απομακρυσμένα χωριά, σε υποβαθμισμένα μέρη, επικίνδυνα καταγώγια  κα μπήκε σε σπίτια διαφορετικά, συνάντησε ανθρώπους στην απόλυτη φτώχεια  . Από την άλλη λόγω των γνωριμιών του συνάντησε και ανθρώπους του πνεύματος και της οικονομικής ελίτ.
Φαίνεται ο συγγραφέας πως πήγε αρκετά ενημερωμένος και διαβασμένος σχετικά. Σε μερικά σημεία η μεταφορά γνώσεων από την μελέτη αυτή στο κείμενο  είναι εμφανής.
Εξ άλλου η παραμονή του στις χώρες που επισκέφτηκε δεν ήταν πολυετής για να συμπεριλάβει στο βιβλίο του όλες τις παραμέτρους .
Εκτός των άλλων ο συγγραφέας
  • Ασκεί κριτική για την κοινωνική ζωή και την ιστορία των λαών
  • Κάνει ρεπορτάζ σαν δημοσιογράφος σε εργοστάσια
  • Φιλοσοφεί και κριτικάρει προσωπικά ιδιαίτερες προσωπικότητες
  • Στέκεται σε εικόνες και τοποθεσίες χαρακτηριστικές των επιλεγμένων τόπων που επισκέπτεται και τους αναδεικνύει, όντας καλά προετοιμασμένος και ενήμερος εκ των προτέρων για το τι θα συναντήσει
Στο κείμενο μερικές εικόνες και αναφορές ίσως πλατειάζουν και στενοχωρούν τον αναγνώστη ευτυχώς όμως ακόμη και έτσι αυτός ωφελείται από  τις γνώσεις που αποκομίζει. Χωρίς αυτές θα έβλεπε διαφορετικά μια κατάσταση.
Ακόμη διαβάζοντας μαθαίνουμε αρκετά για το άτομο του συγγραφέα, τις προτιμήσεις του, τις ιδιοτροπίες , τις ευαισθησίες του. Παρ’ όλο ότι του αρέσει να απομονώνεται συχνά στον εαυτό του, δεν παύει να είναι κοινωνικός, να κάνει φίλους, να συμμετέχει σε δείπνα, να βλέπει θεατρικές παραστάσεις, να συζητά με περαστικούς. Η βοήθεια διαφόρων ατόμων στο ταξίδι αυτό – και σε αρκετά άλλα που έκανε- ήταν καθοριστική για να μπορέσει να ανταπεξέλθει ώστε να έχει επιτυχημένη έκβαση. Ίσως ο υποψιασμένος αναγνώστης να σκεφτεί ότι ο Καζαντζάκης βοηθήθηκε γιατί από νωρίς ήταν επίλεκτο μέλος της μασονικής στοάς – χωρίς να θέλουμε να πάρουμε θέση και να βγάλουμε σύντομα συμπεράσματα.
Πως θα ήταν αν έγραφε αυτό το βιβλίο σήμερα ο συγγραφέας?
Δεν νομίζω ότι θα άλλαζε πολύ  εκτός από τις αλλαγές που φυσιολογικά δημιούργησε με το χρόνο ο πολιτισμός . Το βιβλίο όπως είπαμε  έχει φιλοσοφικό , ιστορικό , λογοτεχνικό περιεχόμενο πρωτευόντως και μετά περιγραφικό και ταξιδιωτικό. Τα νοήματα που πραγματεύεται είναι διαχρονικά, παρακινούν τον αναγνώστη να σκεφτεί και να φιλοσοφήσει  και εκεί είναι το όφελος της ανάγνωσης του βιβλίου αυτού.  


Στο δεύτερο μέρος
Γράφτηκε το 1958. Το ταξίδι αυτό του ζεύγους Καζαντζάκη στην Κίνα και την Ιαπωνία έγινε το 1957.
  • Έγινε στην κουμουνιστική Κίνα του Μάο . Το ζευγάρι είναι φίλοι του καθεστώτος και τους υποδέχονται με τιμές . Συναντούν πολλούς αξιωματούχους ακόμη και τον πρωθυπουργό με τον οποίο φωτογραφίζονται. Είναι ενθουσιασμένοι με τις αλλαγές που βλέπουν από το προ εικοσαετίας ταξίδι του Καζαντζάκη στα ίδια μέρη.
  • Στο δεύτερο αυτό μέρος παρατίθενται  από την Ελένη Καζαντζάκη – γιατί ο σύζυγός της έχει αποβιώσει- οι σύντομες σημειώσεις του Καζαντζάκη από τα μέρη που έχουν μαζί επισκεφθεί. Κάθε φορά ακολουθεί η επεξήγηση και  η σχετική περιγραφή από την Ελένη Καζαντζάκη. Η λογοτεχνική απόδοση συγκρινόμενη με το πρώτο μέρος του βιβλίου είναι φτωχή . Σε πολλά σημεία οι επιγραμματικές αναφορές θυμίζουν ταξιδιωτικό οδηγό. Σαν να βιάζεται η συγγραφέας να τελειώσει ένα έργο που της επιβλήθηκε. Προς το τέλος του δεύτερου μέρους παρατηρούμε ότι η γραφή είναι πιο άνετη και πιο ενδιαφέρουσα, μερικές φορές οι περιγραφές τοπίων και καταστάσεων αποδίδονται με  ζωντάνια.
  • Οι κοινωνικές σχέσεις του ζεύγους με εξέχουσες προσωπικότητες γίνονται ίσως και  για την προώθηση των συγγραμμάτων του συγγραφέα. Συχνή αναφορά γίνεται στα πολυτελή ξενοδοχεία που διαμένουν, τα γεύματα με υπουργούς, καθηγητές  κλπ
  • Παρατηρούν τις διαφορές από το  πρώτο ταξίδι στην Κίνα, πώς έχει αλλάξει την χώρα ο Μάο, πως ανακαινίζονται τα μνημεία … Μια αδιόρατη αίσθηση   αποστροφής προς τους φτωχούς ιδίως από την σύζυγο του Καζαντζάκη( ίσως μου δημιουργήθηκε εσφαλμένα…) από ειρωνικά σχόλια και  θαυμασμό σε οτιδήποτε πολυτελές και πλούσιο (παρ’ ότι κουμουνίστρια)
  • Μια εκτενής αναφορά 7-8 σελίδων στην ομιλία του Τσου Εν Λάι , λεπτομέρειες σε άσχετες εκδόσεις βιβλίων , κ.α. κουράζουν τον αναγνώστη
  • Ο θαυμασμός για τον Μάο , την κουμουνιστική Κίνα κλπ , οι κολακείες που απευθύνουν στους  κινέζους   οι οποίοι  και λόγω πολιτικής προπαγάνδας τους περιποιούν τιμές  είναι  αναφορές που έπρεπε να παραλειφθούν.  


Στο  ταξίδι αυτό επισκέφτηκαν πολύ περισσότερα μέρη ιδίως στην Κίνα και μερικά ταξίδια στην ενδοχώρα έγιναν αεροπορικώς


Επίμετρο 1961 από την Ελένη Καζαντζάκη
Τις εντυπώσεις της από το μετέπειτα ταξίδι της συνοδεία φιλικού ζευγαριού στην Ιαπωνία θέλησε να μεταφέρει εμβόλιμα στο βιβλίο η κ. Καζαντζάκη.
Ο λόγος των κειμένων και το όλο στήσιμο παραπέμπει  στη γραφή του συζύγου της.
Αναφέρει τις εμπειρίες και τις περιπέτειές της από τις σιντοϊκές τελετουργίες, από παραστάσεις κουκλοθέατρου και τελειώνει με μια συνέντευξη από τον ανατολιστή Γάλλο φίλο της, Herbert.
Περιέχει ενδιαφέρουσες εξειδικευμένες πληροφορίες αλλά πλατειάζει σε ορισμένα σημεία που αναφέρονται στο κουκλοθέατρο και τον σιντοϊσμό.
Ενημερωτικό σημείωμα εκδότη- επιμελητή
Το βιβλίο τελειώνει με το ενημερωτικό σημείωμα του εκδότη- επιμελητή και θετού γιού της Ελένης Καζαντζάκη Πάτροκλου Σταύρου.
Είναι ένα εκτεταμένο τμήμα εξήντα περίπου σελίδων στο οποίο διαβάζουμε αντίγραφα επιστολών του Καζαντζάκη (κυρίως) προς τα αγαπητά του πρόσωπα και ιδίως στον Πρεβελάκη . Οι επιστολές είναι σχετικές με τα ταξίδια του στην Κίνα και Ιαπωνία. Το τμήμα αυτό του βιβλίου δεν έχει λογοτεχνικό ενδιαφέρον αλλά είναι  πολύ κατατοπιστικό για την προσωπικότητα του συγγραφέα και την ιδιωτική του ζωή. Οι επιστολές περιέχουν πολλά στοιχεία που δόθηκαν ήδη στα κείμενα των συγγραφέων του βιβλίου αλλά δεν είναι κουραστικές αφού ξαναθυμάται ο αναγνώστης στιγμές από τα ταξίδια και μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματά για το συνολικό έργο.
ΓΕΝΙΚΑ
Ένα βιβλίο με πολλές εικόνες, δύσκολο να θυμηθεί κανείς τόσα μέρη και ανθρώπους.
Γίνεται σύγκριση τοπίων και κοινωνικής ζωής κατά την διάρκεια μιας εικοσαετίας
Μαθαίνει ο αναγνώστης  πολλά ήθη και έθιμα και γενικά τον πολιτισμό των δύο χωρών Κίνας και Ιαπωνίας
Τα κείμενα διανθίζονται από στίχους και ποιήματα παλιών και νέων εγχώριων ποιητών
Εκτός του πρώτου μέρους που είναι και γύρω στις 230 σελίδες και είναι το αυθεντικό σύγγραμμα του Ν. Καζαντζάκη τα άλλα μέρη είναι εμβόλιμα . Δίνεται η εντύπωση ότι προσπαθούν να εμπλουτίσουν το βιβλίο με όσα θα ήθελε ο εκλιπών συγγραφέας να προσθέσει. Εντύπωση προκαλεί η συγγραφέας που επιγράφει το έργο της ως Ελένη Νίκου Καζαντζάκη .


Άννα Ραφαηλίδου





  

Lettura di libri